‘Mijn vader was zo trots’

Beeld bij ‘mijn vader was zo trots’

Frank Musters (47) haalde alle kranten toen hij nog maar acht maanden oud was. Door een fout kreeg hij in 1972 namelijk een oproepkaart om te komen stemmen bij de verkiezingen. Als baby.

Bij die Tweede Kamerverkiezingen van 29 november 1972 was de stemgerechtigde leeftijd verlaagd. Voor het eerst mochten ook achttien- tot eenentwintigjarigen hun stem uitbrengen. Tot die tijd moest je 21 jaar oud zijn om dat te doen. De invoering van de verlaging verliep niet helemaal vlekkeloos. Frank, toen nog Franske, kreeg per ongeluk een oproepkaart met zijn naam toegestuurd. Hij was nog niet eens achttien máánden, laat staan achttien jaar.

‘Oproep ter stemming woensdag 29 november 1972’ staat er op het vergeelde papiertje. Frank heeft het nog, veilig in het fotoalbum dat zijn moeder al die jaren geleden voor hem maakte, samen met de vele krantenknipsels. Want zo’n beetje alle kranten schreven over de bijzondere gebeurtenis. Zo kopte het Algemeen Dagblad destijds ‘Franske wipt over kiesdrempel’. En de Telegraaf: ‘Peuter gaat kiezen’.

Stembiljet

“Bij het Brabants Dagblad, dat toen nog Nieuwsblad van het Zuiden heette, staat een grote foto”, vertelt Frank. “Daarop doe ik het stembiljet in de bus, terwijl mijn vader me vasthoudt.”

“Franske, acht maanden, hield aan de verkiezingen een reep chocolade over.”

Franske, acht maanden, hield aan de verkiezingen een reep chocolade over.

Want ja: die oproepkaart hebben ze gebruikt. “Niemand gelooft dit als je het vertelt. Ook mijn collega’s zeiden: dat kan toch niet jongen. Maar we zijn echt gaan stemmen. Het stemlokaal was een straat achter mijn ouderlijk huis, mijn vader ging er lopend heen. Hij had niet eens een kinderwagen nodig, hij droeg me dat kleine stukje gewoon op zijn arm. Aan de manier waarop hij me vasthoudt en naar de camera kijkt kun je zien hoe trots hij was.”

Uitslag verkiezingen

Het was op meerdere gebieden een bijzondere verkiezing, 29 november 1972. Niet alleen veranderde de stemgerechtigde leeftijd naar achttien jaar. Ook waren het vervroegde verkiezingen, na de val van een kabinet (Biesheuvel II). Het politieke beeld veranderde drastisch. KVP en CHU verloren flink, PvdA en VVD wonnen. Na de verkiezingen volgde een moeizame formatie, waar uiteindelijk het eerste Kabinet Den Uyl uit voortkwam. Dat kabinet wordt beschouwd als het meest links-progressieve kabinet uit de parlementaire geschiedenis. Op welke partij Franske met zijn vader stemde, weet hij niet, wél waar het papiertje inging, getuige de krantenfoto’s. “Het was een groene melkbus. Nummer 23.”

Familie

Met liefde, maar ook met weemoed kijkt Frank nu terug. “Ik had wel twee broers die tien jaar ouder waren. Zij hadden nog nooit iets gekregen, maar ‘die kleine spruit wél’. Ik kon nog niet eens praten, maar was wel de gelukkige die die oproepkaart kreeg. Het is echt speciaal om in al die kranten te zijn gekomen. Met beide ouders had ik een goede band, maar het was vooral mijn vader met wie ik alles deed. Als hij nog geleefd had en ik had hem dit kunnen vertellen, dan was hij erg trots geweest. Alweer.” Zelf heeft Frank een zoon van negentien en een dochter van zestien. Maar met hen is hij nog niet gaan stemmen. Na die bijzondere eerste ervaring als peuter, werd kiezen toen hij volwassen was al snel gewoon, vertelt hij. Soms slaat hij het zelfs over; hij heeft een eigen timmermanszaak, dus als het druk is komt hij er niet altijd aan toe. “Ach. De ene keer wel, de andere keer niet.”